«Άγριες Φράουλες»

Σήμερα ήρθε η ώρα να ανεβάσω το πόστ για τον Ίνγκμαρ Μπέρκγμαν, που το ανέβαλα τη Δευτέρα για να ανεβάσω τις φωτογραφίες που έβγαλα με τα παιδάκια μου. (Σας ευχαριστώ όλους για τα τρυφερά σας σχόλια). Ο Μπέργκμαν μαζί με τον Φελλίνι, ήταν οι αγαπημένοι μου σκηνοθέτες κινηματογράφου στα νιάτα μου – αλλά και ακόμα θα έλεγα, αν και δεν βλέπω ταινίες τους πια. Την ιδέα για αυτό το ποστ μου την έδωσε  το τετραήμερο αφιέρωμα που έγινε  στις 19 με 24  Απριλίου, στους κινηματογράφους  ΑΣΤΟΡ  και ΑΝΔΟΡΑ , με τίτλο, «Μια αιωνιότητα και ένας αιώνας: Μπέργκμαν 1918-2018», για τα 100 από τη γέννησή του. Έτσι, μπήκα στο ίντερνετ και βρήκα την πιο αγαπημένη μου ταινία του, «Άγριες Φράουλες» με ελληνικούς υπότιτλους  και σας την ανεβάζω. Αν σας κάνει κέφι δείτε την – ολόκληρη ή και μέρος της.
Καλό βράδυ.    
           Π.

 

 

 

 

Φωτογραφίες από μία συνάντηση

Η φωτογραφία που βλέπετε είναι από τη συνάντησή μου με τα παιδάκια μου την Παρασκευή που μας πέρασε, στις 20 του μήνα. Για σήμερα  είχα ετοιμάσει να ανεβάσω ένα post για τον Ίγκμαρ Μπέργκμαν, που πριν λίγες μέρες εορτάστηκαν στην Αθήνα τα 100 χρόνια παρουσίας του με κάποιες εκδηλώσεις στην Αθήνα. Αλλά αυτό για μεθαύριο. Πηγαίνοντας σήμερα στο φωτογραφείο που είχα δώσει αυτή τη φωτογραφία που βλέπετε να μου την κάνουν καδράκι για το γραφείο μου στο σπίτι, μου ήρθε η ιδέα να ανεβάσω σήμερα δύο από τις φωτογραφίες selfie που μας έβγαλε ο Κωνσταντίνος, την Παρασκευή που είχε έρθει η Μαρία για δύο ημέρες από τα Χανιά, για να δει την μητέρα της. Ο Κωνσταντίνος κι εγώ πήγαμε για να τη δούμε, κι έτσι μετά από ένα χρόνο περίπου βρέθηκα και με τα δύο παιδάκια μου. Το καταευχαριστήθηκα. Στη δεύτερη φωτογραφία, η Μαρία έχει βγάλει τα γυαλιά της, ενώ τον Κωνσταντίνο κι εμένα μας ψιλοτυφλώνει ο ήλιος. Μην μας ματιάσετε… Εμένα, ματιάστε με όσο θέλετε, τα παιδάκια μου μην ματιάσετε. Χα, χα, χα…
Καλό βράδυ.
     Π.

 

 

 

 

Η Αναστασία … στην ουρά

Όπως ξέρετε, όσοι διαβάσατε το προηγούμενο post, χθες έγινε εκδήλωση – η δεύτερη μέσα σε λιγότερο από τρεις μήνες-  με θέμα και πάλι  παρουσίαση του τελευταίου βιβλίου τού ΠΑΡΑΜΥΘΑ, «Στο Νησί των Τεμπέληδων». στο CAFE , δίπλα στον παιδότοπο του Σούπερ Μάρκετ Θανόπουλος στην Ν. Κηφισιά. Ο χώρος αυτός είναι πολύ μεγάλος και αυτή τη φορά ήταν μικροί και μεγάλοι μαζί.  Θα ήθελα, και παλι να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στα παιδάκια και στους γονείς τους για την παρουσία τους και την αγάπη που μου έδειξαν, αλλά και στη διεύθυνση του καταστήματος που μου έδωσε -τόσο σύντομα- αυτή την δεύτερη ευκαιρία για μια τόσο καλή εκδήλωση.  Στη φωτογραφία που βλέπετε, είναι οι πρώτες σειρές με τα παιδάκια κι εγώ που παίζω μαζί τους, με τον παιδότοπο πίσω μου αυτή τη φορά. Και να κλείσω, εξηγώντας τον τίτλο του post.  Ανάμεσα στα παιδάκια που ήταν στην εκδήλωση ήταν κι ένα γλυκό ξανθό κοριτσάκι – που μου τράβηξε από την αρχή την προσοχή – με δύο νόστιμα μικρά ξανθά κοτσιδάκια στο κεφάλι της, και μια πολύχρωμη φόρμα. Όταν με πλησίασε να της υπογράψω το βιβλίο, μου είπε ότι την λέγανε Αναστασία. Ο πατέρας της έβγαζε φωτογραφίες  και αργότερα μου τις έστειλε, επιτρέποντάς μου να τις ανεβάσω στο ίντερνετ. Έτσι, στην πρώτη φωτογραφία βλέπετε την Αναστασία στην ουρά, να περιμένει για υπογραφή του βιβλίου και στη δεύτερη, μόλις έχω υπογράψει το βιβλίο της.
Καλή εβδομάδα.
Π

 

 

 

 

Μια πρόσκληση ακόμα

Για σήμερα σας έχω άλλη μια πρόσκληση: Είναι για την εκδήλωση στο Σούπερ Μάρκετ Θανόπουλος, της Νέας Κηφισιάς, στην Οδό Ελαιών 18, στις 12 το μεσημέρι, το Σάββατο που μας έρχεται. Όπως, ίσως θα θυμάστε, από το ποστ που έχω ανεβάσει,  είχε ξαναγίνει εκδήλωση εκεί στο τέλος Ιανουαρίου, με αφορμή το τελευταίο βιβλίο του Παραμυθά, «Στο νησί των Τεμπέληδων»  κι είχε πάει πάρα πολύ καλά. Επειδή, όμως η εκδήλωση είχε γίνει στον Παιδότοπο του Καταστήματος και δεν χωρούσαν οι γονείς, έμειναν όλοι απ’ έξω. Κι επειδή, μάλλον, ήταν «Παραμυθομεγαλωμένοι» ενοχλήθηκαν και παραπονέθηκαν γι΄αυτό. Έτσι η εκδήλωση θα επαναληφθεί, αλλά αυτή τη φορά θα γίνει στο  Cafe δίπλα στον  παιδότοπο, που είναι ένας  μεγάλος χώρος και χωράει πολύ κόσμο. Όσοι θέλετε, λοιπόν, πάρτε τα παιδάκια σας – ή και χωρίς παιδάκια – και ελάτε να … παίξουμε.
Σας περιμένω
      Π.

 

 

 

Για την αναζήτηση εμπειριών


Για σήμερα σας έχω την τελευταία παράγραφο που μετέφρασα σήμερα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι «ΕσωτερικήΕπανάσταση», που μεταφράζω αυτόν το καιρό.

Καλή εβδομάδα.
             Π

«… Υπάρχει και το θέμα της αναζήτησης μεταφυσικών εμπειριών. Οι άνθρωποι λένε ότι πρέπει να βιώσεις κάτι φανταστικό, κάτι υπερβατικό. Τώρα: πρώτ’ απ’ όλα, γιατί να θες να βιώσεις κάτι πέρα από τα συνηθισμένα; Γιατί να θες να βιώσεις κάτι εξαιρετικό; Για τον πολύ απλό λόγο ότι έχεις κουραστεί από τις καθημερινές σου εμπειρίες· έχεις βαρεθεί την καθημερινή εμπειρία του σεξ ή της αποχής από το σεξ, τις καθημερινές εμπειρίες του θυμού και λοιπά. Τα έχεις βαρεθεί όλα αυτά και λες: «Τι στο καλό, πρέπει να υπάρχει και κάποιο άλλο είδος εμπειρίας». Τώρα: αυτή ακριβώς η λέξη εμπειρία σημαίνει, «να περάσεις μέσα από κάτι» – να περάσεις μέσα από κάτι και να τελειώσεις με αυτό, να μην συνεχίσεις να το κουβαλάς. Και ποια είναι η οντότητα που αναζητά κάποιο άλλο είδος εμπειρίας; Δεν είναι η οντότητα που λέει, «κουράστηκα από όλα αυτά τα επιφανειακά πράγματα και θέλω κάτι περισσότερο»; Αυτή η οντότητα είναι μέρος της επιθυμίας να έχεις περισσότερα και αυτή η οντότητα προβάλλει όσα επιθυμεί. Όντας Ινδουιστής ή Μουσουλμάνος ή Χριστιανός ή ένας Θεός ξέρει τι άλλο, κι όντας ανάλογα διαμορφωμένος θέλεις να έχεις εμπειρία του Χριστού ή του Βούδα ή του Κρίσνα ή οποιουδήποτε. Και θα την έχεις, επειδή αυτό που θα έχεις την εμπειρία του είναι προβολή από το παρελθόν σου, επειδή είσαι διαμορφωμένος. Έτσι, η νιρβάνα σου, ο παράδεισός σου, η εμπειρία σου, το μέλλον σου, θα είναι σύμφωνα με το άσχημο κι ασήμαντο παρελθόν σου. Ένας νους που αναζητά εμπειρίες, που θέλει όλο και περισσότερα, που δεν έχει κατανοήσει αυτό που είναι  που είναι το «εγώ» που διψάει για όλα αυτά. Ένας νους που αναζητάει εμπειρίες είναι δεμένος με τον χρόνο, είναι δεμένος με τη θλίψη, επειδή η σκέψη είναι χρόνος, η σκέψη είναι θλίψη.
 Τώρα: μπορεί ο νους να έχει πλήρη επίγνωση χωρίς να χρειάζεται καμία πρόκληση, καμία εμπειρία; Οι περισσότεροι από μας χρειαζόμαστε να μας γίνονται προκλήσεις, αλλιώς θα μας πάρει ο ύπνος. Εάν δεν σας γίνονταν καθημερινά προκλήσεις, αν δεν σας αμφισβητούσανε, αν δεν σας κάνανε κριτική, θα κοιμόσαστε φυσιολογικά. Μπορεί, λοιπόν, ο νους να έχει τόσο πλήρη επίγνωση που να μην χρειάζεται καμία εμπειρία; Αυτό μπορεί να συμβεί μόνο όταν ο νους έχει κατανοήσει την όλη δομή και φύση της σκέψης.

 

 

 

Ε, να και μία… «ανάσταση» της Ακρόπολης!

Έχω ξαναγράψει εδώ ότι από έφηβος το αγαπημένο μου μέρος, όπου πήγαινα και έβλεπα ανατολή ηλίου ήταν η Ακρόπολη. Καταλαβαίνετε, λοιπόν, πόσο ενθουσιάστηκα βλέποντας το πώς ήταν όταν πρωτοφτιάχτηκε, να γίνεται μπροστά στα μάτια μου!
Αυτό που βλέπετε έγινε με συνεργασία της Maja Wrońska και του Przemek Sobiecki του “This Is Render”,  και μας δίνει μια μοναδική ευκαιρία να ταξιδέψουμε μέσα στον χρόνο και να δούμε πώς ήταν η Ακρόπολη!
Καλό Σαββατοκύριακο.
              Π.

 

 

Για τη «σχεδία»

Προχθές, περνώντας μπροστά από το σταθμό του Μετρό που είναι κοντά στην «Βιβλιοθήκη»  είδα ένα πωλητή της «σχεδίας»  και βέβαια αγόρασα μία. Ξέρετε τι είναι  η «σχεδία» ;
Η «σχεδία» είναι το μοναδικό ελληνικό περιοδικό δρόμου και μέλος του Διεθνούς Δικτύου Εφημερίδων Δρόμου, το οποίο απαριθμεί 122 περιοδικά δρόμου, σε 41 χώρες, με 14.000 άστεγους, άνεργους πωλητές και 6.000.000 αναγνώστες σε όλο τον κόσμο. Η «σχεδία», όπως συμβαίνει με όλα τα περιοδικά δρόμου του κόσμου, δεν πουλιέται στα συνήθη σημεία διάθεσης Τύπου, όπως περίπτερα, αλλά αποκλειστικά και μόνο στους δρόμους της πόλης από διαπιστευμένους πωλητές.  Αυτοί οι πωλητές προέρχονται από ευάλωτες κοινωνικά πληθυσμιακές ομάδες: άστεγους, άνεργους και γενικώς ανθρώπους που αποδεδειγμένα ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Από την τιμή πώλησης του περιοδικού (4,00 ευρώ), το 67,5% (δηλαδή τα 2,70€) πάνε απευθείας στον πωλητή.  Αποτελεί μια ξεχωριστή ευκαιρία γι΄αυτούς τους ανθρώπους να εξασφαλίσουν ένα ελάχιστο, αξιοπρεπές εισόδημα. Είναι, επίσης, κι ένα επιπλέον κίνητρο να ξαναχτίσουν τις ζωές τους.  Η πώληση της «σχεδίας» δεν είναι επαιτεία. Οι πωλητές δεν ζητιανεύουν, αλλά με αξιοπρέπεια πουλάνε το περιοδικό το οποίο προηγουμένως οι ίδιοι έχουν αγοράσει. Κάθε πωλητής από τη στιγμή που ενταχθεί στο δίκτυο πωλητών της «σχεδίας» θα του δοθούν δωρεάν δέκα (10) αντίτυπα. Είναι το αρχικό του κεφάλαιο. Όταν πουλήσει αυτά τα δέκα αντίτυπα μπορεί να χρησιμοποιήσει το αρχικό κεφάλαιο για την αγορά άλλων. Με άλλα λόγια, ως πωλητής αγοράζει το περιοδικό 2,50 ευρώ και το πουλάει 4,00 ευρώ. Δεν είναι ελεημοσύνη. Ο αναγνώστης με τα 4,00 ευρώ αγοράζει ένα αξιόλογο δημοσιογραφικό περιοδικό ποικίλης ύλης με σαφή κοινωνικό προσανατολισμό. Είναι ταυτοχρόνως και μια πράξη αλληλεγγύης.
Και παρακάτω, μπορείτε να δείτε κι ένα βίντεο  που βρήκα, αλλά επειδή είναι φτιαγμένο πιο παλιά -το τεύχος που αγόρασα είναι το 58 – λέει ότι η «σχεδία»  κάνει  3 ευρώ, ενώ σήμερα κάνει 4.
Καλό Σαβατοκυριακοδεύτερο.
  Π.

 

 

 

Ε… του παιδικού βιβλίου είναι…

Ε, Παγκόσμια Ημέρα του Παιδικού βιβλίου, είναι…. Τι να κάνω; Δεν μπορώ τελικά να το παραβλέψω. Και επειδή σήμερα είναι και  ημέρα γέννησης του μεγάλου Δανού παραμυθά Χανς Κρίστιαν Άντερσεν (2 Απριλίου 1805), όπως μου πρότειναν είπα να ανεβάσω ποστ με ένα από τα παραμύθια που έχω πει, την «Καμπάνα με τον μαγευτικό ήχο» του Άντερσεν.  Δυστυχώς δεν μπόρεσα να το βρώ μόνο του κι έτσι ανέβασα όλα τα παραμύθια του Άντερσεν που έχω πει. Αν θέλετε τ’ ακούτε.
Καλή εβδομάδα.
            Π.

 

 

 

 

Εκδήλωση για τo παιδικό βιβλίο


Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου, που είναι τη Δευτέρα 2 Απριλίου, μεθαύριο το Σάββατο, θα πραγματοποιηθεί μεγάλη γιορτή στο βιβλιοπωλείο των Εκδόσεων Ψυχογιος – στην Εμμανουήλ Μπενάκη 13-15, στην Αθήνα-  και θα βρίσκομαι κι εγώ εκεί μαζί με όλους τους συγγραφείς παιδικών βιβλίων των Εκδόσεων Ψυχογιός. Θα υπάρχουν πολλά και διασκεδαστικά δρώμενα και απ’ όσα έμαθα θα περάσουμε όμορφα. Το Σάββατο, λοιπόν, 31 Μαρτίου από τις 11 π.μ. έως τις 2 μ.μ.γιορτή για το παιδικό βιβλίο.  Ελπίζω να βρεθούμε.

Καλό βράδυ.
       Π.

 

 

 

Οι συμβουλές του Χότζα

Τακτοποιώντας  προχθές τα βιβλία μου, βρήκα ένα που είχε παραπέσει και δεν το θυμόμουν!  Το βιβλίο, «ΝΑΣΤΡΑΝΤΙΝ ΧΟΤΖΑΣ  Εύθυμες Ιστορίες», των Εκδόσεων MODERN TIMES. Τότε είδα ότι έχω πολύ καιρό να ανεβάσω ιστορία τού Χότζα κι αποφάσισα να το κάνω σήμερα. Είναι η ιστορία, «ΟΙ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΤΟΥ ΧΟΤΖΑ».  Απολαύστε την.
Καλή εβδομάδα
         Π

Όταν ο Ναστραντίν Χότζας πήγαινε στο παζάρι του Ακ Σεχίρ, πάντα τον περικύκλωναν οι συμπολίτες του για να του ζητήσουν τις πολύτιμες συμβουλές του. Και ο Χότζας δεν αρνιότανε να δώσεις τις συμβουλές του σε όποιον τις ζητούσε. Έτσι, μια μέρα είχαν μαζευτεί γύρω του μερικοί συμπολίτες του και τον ρωτούσαν για διάφορα πράγματα. Ένας τον ρώτησε:
«Χότζα μου βρίσκομαι σε δύσκολη θέση».
«Τι σου συμβαίνει, φίλε μου;»
«Δεν ξέρω τι τέχνη να μάθω στο γιο μου…»
Ο Χότζας κοίταξε το συνομιλητή του, είδε πως ήτανε ο Αβδούλ ο παντουφλάς και του είπε:
«Να τον μάθεις να κλέβει…»
«Να τον μάθω να κλέβει, Χότζα μου;»
«Μάλιστα, να κλέβει. Διότι και του λόγου σου δεν είχες καμιά τέχνη σαν ήσουνα παλληκάρι. Έκλεβες, σε πιάσανε, σε βάλανε φυλακή  κι εκεί μέσα έμαθες να φτιάνεις παντούφλες… Έτσι, αν πάει ο γιος σου φυλακή, θα μάθει τέχνη, χωρίς εσύ να πονοκεφαλάς τι τέχνη να μάθει…»
Άλλος συμπολίτης του ερώτησε:
«Χότζα μου, ποιο είναι το δυνατότερο πράγμα στον κόσμο;»
«Το καρβέλι», αποκρίθηκε αδίστακτα ο Χότζας.
«Το καρβέλι!…»
«Ναι, δεν το καταλαβαίνεις; Μείνε τρεις μέρες  χωρίς μπουκιά ψωμί, να σου πω εγώ τα χαμπέρια…»
«Βάι, βάι…», φωνάξανε οι συμπολίτες του Χότζα. Μα ένας τρίτος, που δεν μιλούσε και φαινότανε λυπημένος, τον ερώτησε:
«Χότζα μου, έχω μια κόρη παντρεμένη με τον Γιουσούφ τον Χασάπη».
«Λοιπόν;»
«Χθες το βράδυ ήρθε η κόρη μου στο σπίτι, βουτηγμένη στο κλάμα».
«Γιατί; Τι έπαθε;»
«Την έδειρε ο άντρας της. Τη χτύπησε άσχημα. Τι να κάνω;»
«Να την σπάσεις στο ξύλο».
«Την κόρη μου;»
«Δεν είναι πια κόρη σου. Είναι γυναίκα του Γιουσούφ».
«Και λοιπόν;»
«Να τον εκδικηθείς. Ο Γιουσούφ έδειρε την κόρη σου… Εσύ θα δείρεις την γυναίκα του και θα πατσίσετε…»
«Βάι, βάι…» φωνάξανε πάλι όσοι ακούγανε.
Τέλος, ένας άλλος που ήτανε γνωστός μπεκρής, ερώτησε τον Χότζα:
«Χότζα μου, κάθε βράδυ μαλώνω με τη γυναίκα μου».
«Γιατί Αλή, μου;»
«Να, έχω το ελάττωμα να πίνω κανένα κρασάκι παραπάνω τα βράδια κι η γυναίκα μου θυμώνει».
«Ποιος σου είπε να πίνεις τόσο πολύ; Δεν σου έχω πει χίλιες φορές ότι το κρασί είναι ο εχθρός σου;»
«Μου το είπες, Χότζα μου, αλλά διάβασα τώρα τελευταία στο Κοράνι ότι ο Αλλάχ λέει ν’ αγαπάμε τους εχθρούς μας!»
«Ναι», αποκρίθηκε ο Χότζας. «Το Κοράνι λέει να τους αγαπάμε, μα δεν λέει και να τους καταπίνουμε!…»
«Βάι, βάι…» ανακράξανε πάλι όσοι ακούγανε  τον Χότζα.