Οι εικόνες

Για σήμερα έχω άλλα ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι , “Εσωτερική Επανάσταση”, που μεταφράζω αυτόν τον καιρό, που είναι για τις εικόνες που έχουμε στο κεφάλι μας για άλλους ανθρώπους και λοιπά.  Νομίζω ότι είναι πολύ ενδιαφέρον.
Καλό Σαββατοκύριακο.
                Π.

 

“… Τώρα: παρατηρήστε τη γυναίκα σας ή τον άντρα σας ή ένα φίλο σας, χωρίς την εικόνα. Ξέρετε πόσο δύσκολο είναι; Έχετε μια εικόνα της γυναίκας σας, ή του άντρα σας ή κάποιου· αυτή η εικόνα έχει χτιστεί με χρόνο. Έχετε ζήσει με τη γυναίκα σας (ή με τον άντρα σας) σεξουαλικά· σας έχει γκρινιάξει, σας έχει φοβερίσει κι εσείς εκείνη – ξέρετε όλα όσα συμβαίνουν σ’ αυτή την ανυπόφορη οικογενειακή ζωή. Με τα χρόνια έχετε χτίσει εσείς μια εικόνα για εκείνη και εκείνη για σας και κοιτάτε ο ένας τον άλλον μέσα από αυτές εικόνες, έτσι δεν είναι; Να είστε ειλικρινείς, έτσι για αλλαγή· φοβάστε τόσο πολύ να είστε ειλικρινείς. Έχετε κάποια εικόνα. Τώρα: μια τέτοια εικόνα χωρίζει τους ανθρώπους· μια τέτοια εικόνα διαιρεί. Εάν έχω μια εικόνα για τη γυναίκα μου και εκείνη για μένα, αυτές οι εικόνες πρέπει προφανώς να μας διχάζουν.
     Τώρα: πώς γίνεται η εικόνα που έχει χτίσει κάποιος για τον εαυτό του και η εικόνα που έχει χτίσει για κάποιον άλλον, να πάψουν να υπάρχουν; Εάν αυτές οι εικόνες εξαφανιστούν, τότε υπάρχει ένα εντελώς διαφορετικό είδος σχέσης. Αυτές οι εικόνες είναι το παρελθόν· αυτές οι εικόνες είναι μνήμη· η μνήμη είναι τα διάφορα ίχνη από πράγματα που έχουν συμβεί σε ένα αριθμό χρόνων – πράγμα που είναι η διαμόρφωση των εγκεφαλικών κυττάρων – και αυτές οι εικόνες παραμένουν. Τώρα: μπορεί να μπει ένα τέλος σε αυτές τις εικόνες, όχι σταδιακά αλλά στιγμιαία; Για να απαντήσει κανείς σε αυτή την ερώτηση, πρέπει να πάει σε βάθος στον μηχανισμό που χτίζει τις εικόνες….”

 

 

 

Ένα πανέμορφο μονοπάτι

Αυτή τη φωτογραφία τη βρήκα  πριν λίγο καιρό στο ίντερνετ – δυστυχώς δεν θυμαμαι πού – και δεν είχε καμιά πληροφορία που βρίσκεται αυτό το υπέροχο μέρος. Ούτε και ξέρω τι λουλούδια είναι αυτά που έχουν “σκαρφαλώσει’ και στο βουνό. Σκέφτηκα να την ανεβάσω σήμερα σαν δώρο σε όλες και όλους που γιορτάζουν σήμερα. Και επειδή κοίταζα αυτή  τη φωτογραφία χωρίς να ξέρω πώς λέγονται τα λουλούδια ή το μέρος που βλέπω, σκέφτηκα να ανεβάσω ένα μικρό σχετικό κομμάτι από το βιβλίο του Κρισναμούρτι που μεταφράζω τελευταία με τίτλο, “Εσωτερική Επανάσταση”.
Χρόνια πολλά σε όλες και σε όλους που γιορτάζουν σήμερα.
                                      Π.

“… Μπορείτε να κοιτάξετε οτιδήποτε χωρίς καμιά εικόνα, χωρίς γνώσεις, χωρίς τη σκέψη να μπαίνει ανάμεσα στον παρατηρητή και στο παρατηρούμενο και να λέει, «αυτό το δέντρο είναι μάνγκο»; Απλώς να παρατηρείτε;  Το έχετε κάνει ποτέ; Δηλαδή να βλέπετε, χωρίς να σχολιάζετε; Ο σχολιασμός είναι διαδικασία της σκέψης. Μπορείτε να παρατηρείτε ένα δέντρο, τον γείτονά σας, τη γυναίκα σας ή τον άντρα σας, την φίλη σας ή τον φίλο σας, χωρίς καμιά εικόνα; Δεν μπορείτε, μπορείτε; (…) Μπορείς να παρατηρήσεις αρκετά εύκολα ένα δέντρο χωρίς εικόνα, χωρίς λέξεις, χωρίς σκέψεις. Όταν παρατηρείς ένα δέντρο χωρίς να μπαίνει σε λειτουργία όλος ο μηχανισμός της σκέψης, τότε η απόσταση ανάμεσα σε σένα και στο δέντρο, που είναι χρόνος, εξαφανίζεται. Βλέπεις το δέντρο πλήρως, όχι εν μέρει. Τότε υπάρχει μόνο το δέντρο χωρίς τον παρατηρητή. Το καταλαβαίνετε αυτό; Δεν το έχετε κάνει ποτέ. Κάντε το· μην προσπαθήσετε να το κάνετε, απλώς κάντε το. Δηλαδή, παρατηρήστε ένα λουλούδι, ένα σύννεφο, ένα πουλί, το φως στο νερό, την κίνηση της αύρας ανάμεσα στα φύλλα, απλώς παρατηρήστε τα χωρίς καμιά εικόνα. Τότε θα δείτε ότι υπάρχει μια σχέση που δεν υπήρξε ποτέ πριν ανάμεσα στον παρατηρητή και στο παρατηρούμενο, επειδή τότε ο παρατηρητής έχει φτάσει ολοκληρωτικά σε ένα τέλος…”.

 

 

 

 

“Απεραντοσύνη”

Για σήμερα έχω ένα μικρό απόσπασμα από ένα βιβλίο του Κρισναμούρτι που έχει κυκλοφορήσει παλαιότερα, με τίτλο, ΜΙΛΩΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΕΟ. Μιλάει για μια στιγμή απεραντοσύνης.
Καλό Σαββατοκύριακο.
               Π.

“… 22 Αυγούστου 1961
Στον αέρα υπήρχε εκείνο το αίσθημα της απίστευτης απεραντοσύνης, έντονο κι επίμονο. Δεν ήταν μια πλασματική φαντασία. η φαντασία παύει όταν υπάρχει η πραγματικότητα. η φαντασία είναι επικίνδυνη. δεν έχει καμία εγκυρότητα, μόνο το γεγονός έχει. Η φαντασίωση και η φαντασία είναι ευχάριστες και απατηλές και πρέπει να εξοριστούν εντελώς. Κάθε μορφή του μύθου, της φαντασίωσης, και της φαντασίας πρέπει να γίνει κατανοητή και αυτή η ίδια η κατανόηση τούς στερεί τη σημασία τους. Εκείνος ήταν εκεί, κι αυτό που ξεκίνησε σαν διαλογισμός, τελείωσε. Τι σημασία έχει ο διαλογισμός όταν είναι εκεί η πραγματικότητα! Δεν ήταν ο διαλογισμός που γέννησε την πραγματικότητα, τίποτα δεν μπορεί να τη γεννήσει. ήταν εκεί παρά το διαλογισμό, αλλά ήταν απαραίτητος ένας πολύ ευαίσθητος, άγρυπνος εγκέφαλος που είχε σταματήσει εντελώς, ακούσια, και εύκολα, τη φλυαρία του για την αιτία. Είχε γίνει πολύ ήσυχος, έβλεπε και άκουγε χωρίς να ερμηνεύει, χωρίς να ταξινομεί. ήταν ήσυχος και δεν υπήρχε καμία οντότητα ή αναγκαιότητα που να τον κάνει ήσυχο. Ο εγκέφαλος ήταν πολύ ήρεμος και πολύ ζωντανός. Εκείνη η απεραντοσύνη γέμισε τη νύχτα και υπήρχε ευδαιμονία.
Δεν είχε καμία σχέση με οτιδήποτε. δεν προσπαθούσε να πλάσει, να αλλάξει, να διεκδικήσει. δεν είχε καμία επίδραση κι επομένως ήταν αμείλικτο. Δεν έκανε αγαθοεργίες, δεν αναμόρφωνε. δεν είχε γίνει σεβαστό και τόσο πολύ καταστρεπτικό. Αλλά ήταν η αγάπη, όχι η αγάπη που καλλιεργεί η κοινωνία, ένα βασανιστικό πράγμα. Ήταν η ουσία της κίνησης της ζωής. Ήταν εκεί, αμείλικτο, καταστρεπτικό, με μια τρυφερότητα που μόνο το νέο γνωρίζει, όπως το νέο φύλλο της άνοιξης, και θα σου πει. Και υπήρχε δύναμη πέραν του μέτρου και υπήρχε η ισχύς που μόνο η δημιουργία έχει. Και τα πάντα ήταν ήσυχα. Εκείνο το ένα αστέρι που πήγαινε πάνω από το λόφο βρίσκονταν τώρα ψηλά και ήταν φωτεινό μέσα στη μοναξιά του…. “

 

Τα βιβλία του Παραμυθά

bookbookbookbook

Αυτές οι εικόνες είναι τα εξώφυλλα τεσσάρων βιβλίων από τα επτά βιβλία του ΠΑΡΑΜΥΘΑ. Τα άλλα τρία καθώς περιλήψεις των περιεχομένων τους και οι τιμές τους, υπάρχουν ΕΔΩ που είναι και το site των ΕΚΔΟΣΕΩΝ ΨΥΧΟΓΙΟΣ για τον Παραμυθά. Θα δείτε και περιλήψεις των βιβλίων καθώς και τις τιμές τους που είναι από 7 έως 9 ευρώ.
Τώρα, θα μου πείτε πώς μου ήρθε και ανέβασα τέτοιο post. Να σας πω.  Πριν μερικές μέρες, συνάντησα ένα σαραντάρη “παραμυθομεγαλωμένο” φίλο που πιάσαμε κουβέντα, αφού με αναγνώρισε και ήρθε και μου μίλησε. Κάποια στιγμή, λέγοντάς μου ότι διάβαζε τα βιβλία μου στα δύο παιδάκια του , κατάλαβα από τη συζήτηση, ότι δεν ήξερε πόσα ακριβώς είναι τα βιβλία του Παραμυθά που έχουν εκδοθεί και βέβαια, του είπα ότι είναι επτά.  Έτσι έγινε και αργότερα σκέφτηκα ότι μπορεί να υπάρχουν κι άλλοι που δεν ξέρουν πόσα ακριβώς βιβλία του Παραμυθά υπάρχουν, και αποφάσισα να ανεβάσω ένα  post για αυτά. Αν μάλιστα αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να αγοραστούν κάμποσα βιβλία μου αυτό το μήνα και να πω στο τέλος του μήνα, “Αύγουστε καλέ μου μήνα, να ‘σουν δυο φορές το χρόνο”, θα ‘ναι υπέροχα.  Χα, χα, χα….
Σας φιλώ και ευχαριστώ πολύ προκαταβολικά όσους αγοράσουν βιβλία μου.
                                     Ο Παραμυθάς.

 

 

 

 

Ένα παράξενο όνειρο

Όπως σας έχω πει, ένας φίλος εκδότης μού έχει ζητήσει να γράψω τη βιογραφία μου με τίτλο, “Μια ζωή σαν παραμύθι”. Δεν το έχω πάρει ακόμα απόφαση, αλλά ωστόσο το δουλεύω κοιτάζοντας παλιά μου ημερολόγια και σημειώσεις. Έτσι, προχθές, έπεσα στις σημειώσεις που είχα κρατήσει πριν από χρόνια, για ένα όνειρο που είχα δει με τον Κρισναμούρτι. Και αποφάσισσα να ανεβάσω όλο αυτό  το απόσπασμα από το ημερολόγιό μου εδώ. Δείτε το.
Καλό Σαββατοκύριακο.
              Π

Το 1986, τη χρονιά που πέθανε ο Κρισναμούρτι,  είχα δει ένα πολύ παράξενο όνειρο με αυτόν. Είναι από τα λίγα που δεν έχουν σβήσει με το χρόνο και μένει ακόμα εξαιρετικά ζωντανό. Είχα πάει, λέει, να τον ακούσω κάπου που θα μιλούσε. Ήταν μια σχετικά μικρή αίθουσα. Εκείνος καθόταν σε ένα είδος χαμηλής σκηνής, ντυμένος με κάτασπρα φαρδιά ρούχα -κάτι σαν ράσο- και έλαμπε ολόκληρος. Η ομιλία κράτησε καμιά ώρα. Όταν τελείωσε, όλοι άρχισαν να φεύγουν, αλλά εγώ περίμενα γιατί είχαμε συνεννοηθεί να συναντηθούμε και να μιλήσουμε. Ξαφνικά, μπήκε στην αίθουσα… ο Κρισναμούρτι, ένας δεύτερος Κρισναμούρτι (!), αλλά  ακριβώς όπως τον ήξερα: κανονικός, με ένα μπλου τζην, χωρίς να λάμπει, χωρίς τίποτα το ιερό, όπως ο άλλος. Με κοίταξε κι άρχισε να μαζεύει τα τασάκια με τα αποτσίγαρα. Ήταν κάτι σαν να ανήκε στο προσωπικό του χώρου, σαν να ήταν ο υπεύθυνος για την καθαριότητα. Κοίταξα στη σκηνή. Και ο άλλος ο Κρισναμούρτι ήταν εκεί! Ακίνητος, σαν να με περίμενε.
«Έλα, πάμε», μου είπε ο Κρισναμούρτι που ήταν δίπλα μου. Του έδειξα τον άλλον και του είπα: «Μα με περιμένει· πρέπει να του μιλήσω». «Άσ’ τον αυτόν, κι έλα μαζί μου. Μην ασχολείσαι μαζί του». Έριξα μια τελευταία ματιά στον «Κρισναμούρτι» της σκηνής. Ήταν εκεί. Ακίνητος. Απόμακρος. Με τα χαρακτηριστικά του να σβήνονται απαλά  πίσω από το λαμπερό φως που εξέπεμπε ο ίδιος. Μου φάνηκε σαν να με κοίταξε, αλλά έμοιαζε να μας χωρίζει μια τεράστια απόσταση. Ήταν απλησίαστος και ακατανόητος. «Άσ’ τον· πάμε»,  επέμενε ο Κρισναμούρτι δίπλα μου. Και τον ακολούθησα, ξεχνώντας ολοκληρωτικά τον άλλον Κρισναμούρτι. Πήγαμε σε ένα μεγάλο σαλόνι γεμάτο κόσμο που, μόλις μπήκαμε, όλοι τους έδειξαν μεγάλο σεβασμό στον Κρισναμούρτι που ακολουθούσα, σαν να ήταν ο άλλος, που τόση ώρα άκουγαν. Με σύστησε στους πιο κοντινούς. Κάποιος που δεν ήξερα, αλλά κάτι μου θύμιζε, δυσφόρησε που με είδε εκεί. Σαν να μη με ήθελε, σαν να ζήλεψε. Αλλά δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς και με χαιρέτησε. Αισθάνθηκα δύσκολα και αμήχανα, αλλά και περήφανος και ασφαλής που ήμουν μαζί με τον Κρισναμούρτι. Κι εκεί τέλειωσε το όνειρο.

Πριν λίγες μέρες ένιωσα ξαφνικά να «ανοίγεται» πίσω από τον Κρισναμούρτι, ένας ολόκληρος κόσμος που πριν δεν υποψιαζόμουν ότι υπήρχε. Φαίνεται πως νόμιζα ότι εκεί όπου βρισκόταν ο Κρισναμούρτι ήταν και το τέλος των πάντων, σαν να μου «έκρυβε» το σώμα του τη θέα πίσω του και ξαφνικά να αποκαλύφτηκε πια. Η αίσθηση έμοιαζε με εκείνη που έχεις όταν κοιτώντας τη θολή μονοδιάστατη ζωγραφιά στις στερεοσκοπικές εικόνες, ξαφνικά γίνεται τρισδιάστατη και αποκαλύπτονται πολλαπλά επίπεδα στο βάθος. Ένοιωσα ότι ο Κρισναμούρτι είναι σαν να δείχνει μια πόρτα. Μπορεί να μοιάζει τρομερά δύσκολο να τη δεις και να την ανοίξεις· μπορεί ο χώρος του δωματίου να μοιάζει τεράστιος· μπορεί η απόσταση ως την πόρτα να μοιάζει μακρινή, αλλά τίποτα απ’ όλα αυτά δεν είναι έτσι. Το δωμάτιο είναι μικρό· η πόρτα είναι κοντά· είναι ένα βήμα και την άνοιξες. Εκείνο που είναι τεράστιο είναι ο χώρος πίσω της  είναι τεράστιος, απέραντος.
Κατά καιρούς έχω δώσει διάφορες εξηγήσεις σε κείνο το όνειρο. Νομίζω ότι, αν υπάρχει κάποια εξήγηση, είναι ότι ο Κρισναμούρτι μου έδειχνε τη δυνατότητα για την οποία μίλαγε σε όλη του τη ζωή: ψυχολογικά να πατάς στα δικά σου πόδια χωρίς να εξαρτιέσαι από κανέναν· ούτε απ’ αυτόν· κυρίως απ’ αυτόν, όπως έλεγε συχνά ο ίδιος.

 

 

Ένα αφιέρωμα

Πριν καμιά δεκαριά χρόνια είχα  ετοιμάσει έναν πιλότο για μια παιδική εκπομπή, που είχε τίτλο ΤΑ ΚΟΥΚΟΥΤΣΙΑ.  Ήρωες ήταν ο Κουκουτσοφοβιτσιάρης και η Κουκουτσο ανήσυχη. Η εκπομπή δεν έγινε ποτέ, αλλά τότε είχα πάει σε ένα σχολείο στην Α’  Δημοτικού κι είχα κάνει παρουσίαση της σειράς  και τα παιδιά είχαν κάνει κάποια σκίτσα ,που βρίσκοντάς τα τυχαία, σκέφτηκα να βάλω τρία από αυτά που έχουν σχέση με το περιβάλλον, μια και χτες συμπληρώθηκε μια εβδομάδα από τις τραγικές φωτιές στην Αττική. Δεν θέλω να κάνω άλλα σχόλια.
Σας φιλώ
 Π.

 

 

 

 

Η ζωή του Κρισναμούρτι

 

Ένα e-mail που πήρα προχθές από το Ίδρυμα Κρισναμούρτι, μού έδωσε το θέμα για το σημερινό post που έχει σχέση με τον Κρισναμούρτι, Το Ίδρυμα Κρισναμούρτι της Αμερικής, δημιούργησε ένα website με τίτλο, Η ζωή του Κρισναμούρτι, που είναι βασισμένο σε μια έκθεση φωτογραφιών και άλλου υλικού από τη ζωή του, στο Όχαϊ, στην Αμερική. Η έκθεση έχει πλουτιστεί με περισσότερες φωτογραφίες και βίντεο για το ίντερνετ , και είναι ένα ταξίδι στη ζωή του Κρισναμούρτι και τη διδασκαλία του, μέσα στα γεγονότα του εικοστού αιώνα. Όσοι ενδιαφέρεστε, κάντε κλικ    ΕΔΩ και πηγαίνετε στο LINK που θα σας ανοίξει.
Καλή εβδομάδα.
         Π.

 

 

Αποφθέγματα του Σωκράτη

Για σήμερα σας έχω κάτι που με ενθουσίασε όταν ” έπεσα πάνω του”  στο ίντερνετ: Αποφθέγματα του Σωκράτη!  Είναι εντυπωσιακό το πώς, μετά από τόσους αιώνες που τα έχει πει,  εξακολουθούν να έχουν την ίδια ισχύ και σήμερα! Ας θυμηθούμε την σοφία του διαβάζοντας 19 από τα πιο γνωστά αποφθέγματά του.
Καλή εβδομάδα.
         Π.

  1. «Η μόνη αληθινή σοφία είναι η γνώση ότι δεν ξέρεις τίποτα».
  2. «Η ζωή δεν αξίζει αν δεν έχει κάποιον σκοπό».
  3. «Υπάρχει μόνο ένα καλό, η γνώση, κι ένα κακό, η άγνοια».
  4. «Δεν μπορώ να διδάξω τίποτα σε κανέναν. Μπορώ μόνο να τον μάθω να σκέφτεται».
  5. «Να είσαι ευγενικός, κάθε άνθρωπος που συναντάς δίνει μια σκληρή μάχη».
  6. «Τα σπουδαία μυαλά συζητούν ιδέες, τα μέτρια μυαλά συζητούν τα γεγονότα, τα αδύναμα μυαλά συζητούν για τους άλλους».
  7. «Αν παντρευτείς μια καλή σύζυγο, θα γίνεις ευτυχισμένος. Αν παντρευτείς μια κακή, θα γίνεις φιλόσοφος».
  8. «H αρχή της σοφίας είναι η αναζήτηση».
  9. «Για να βρείτε τον εαυτό σας, σκεφτείτε για τον εαυτό σας».
  10. «Γνώθι σ ‘αυτόν».
  11. «Αυτός που θέλει να αλλάξει τον κόσμο πρέπει να αλλάξει πρώτα τον εαυτό του».
  12. «Το μυστικό της ευτυχίας, βλέπετε, δεν βρίσκεται περισσότερο στην αναζήτηση, αλλά στην ανάπτυξη της ικανότητας να ικανοποιείσαι με όσο το δυνατόν λιγότερα».
  13. «Το μυστικό της αλλαγής είναι να επικεντρώσεις όλη την ενέργειά σου, όχι στο πως να πολεμήσεις το παλιό, αλλά στην κατασκευή του νέου».
  14. «Δεν είμαι Αθηναίος ή Έλληνας, αλλά πολίτης του κόσμου».
  15. «Προτιμήστε τις γνώσεις από τον πλούτο, γιατί το πλούτος είναι παροδικός, ενώ η γνώση παντοτινή».
  16. «Η κατανόηση μιας ερώτησης είναι η μισή απάντηση».
  17. «Η αληθινή σοφία έρχεται στον καθένα μας όταν συνειδητοποιήσουμε πόσο λίγα γνωρίζουμε για τη ζωή, τους εαυτούς μας και τον κόσμο γύρω μας».
  18. «Ο πλουσιότερος είναι αυτός ο οποίος είναι ικανοποιημένος με όσο το δυνατόν λιγότερα».
  19. «Το να υπάρχεις σημαίνει να πράττεις». 

 

 

 

 

 

“Πώς κοιτάζετε τη ζωή σας;”

Και μετά το ποστ για τα γενέθλιά μου, λέω να ανεβάσω το απόσπασμα που μετέφρασα την ημέρα των γενεθλίων μου, από το βιβλίο του Κρισναμούρτι που σας έχω πει ότι μεταφράζω αυτόν τον καιρό, με τίτλο “ΕΣΩΤΕΡΙΚΉ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ”. Είναι από το έβδομο κεφάλαιο, που έχει τίτλο, “Πώς κοιτάζετε τη ζωή σας”;
Καλό βράδυ
       Π.

“… Προκειμένου, λοιπόν, να δούμε τη ζωή μας  όπως πραγματικά είναι, πρέπει να υπάρξει απελευθερωμένη παρατήρηση. Δεν πρέπει να την κοιτάς σαν Ινδουιστής, σαν γραφειοκράτης, σαν οικογενειάρχης, σαν ένας Θεός ξέρει τι! Πρέπει να την κοιτάς ελεύθερος. Και αυτή είναι η δυσκολία. Κοιτάς στη ζωή σου την απελπισία, την αγωνία, τη θλίψη, αυτή την απέραντη πάλη με μάτια και αυτιά που έχουν πει: «Πρέπει να αλλάξουν σε κάτι άλλο. Όλο αυτό πρέπει να μεταμορφωθεί σε κάτι πιο όμορφο». Έτσι, όταν το κάνεις αυτό, στην πραγματικότητα δεν είσαι σε άμεση σχέση με ό,τι βλέπεις. Το καταλαβαίνετε αυτό; Όχι την ερμηνεία που δίνει ο ομιλητής, αλλά παρατηρείτε πραγματικά τη ζωή σας, κι αν την παρατηρείτε πραγματικά, τότε πώς την κοιτάζετε; Την κοιτάζετε έχοντας κάποια εικόνα, κάποιο συμπέρασμα, οπότε δεν έρχεστε σε άμεση επαφή με αυτήν; Όταν κοιτάτε την καθημερινή ζωή της ύπαρξής σας – όχι μια θεωρητική ζωή, όχι μια θεωρητική ζωή όπου, «όλα τα ανθρώπινα πλάσματα είναι ένα, τα πάντα είναι αγάπη» και όλες αυτές τις χαζομάρες – όταν την παρατηρείτε βλέπετε ότι την κοιτάτε με τη λογική σας από το παρελθόν. Την κοιτάτε με όλες τις εικόνες, με την παράδοση, με τη συσσωρευμένη  ανθρώπινη εμπειρία. Αυτό σας εμποδίζει να την κοιτάτε πραγματικά. Είναι ένα γεγονός που πρέπει να συνειδητοποιηθεί, ότι το να κοιτάς τη ζωή σου πραγματικά πρέπει να την κοιτάς σαν για πρώτη φορά· δηλαδή να την κοιτάς χωρίς αποδοκιμασίες, χωρίς ιδεώδη, χωρίς καμιά επιθυμία να την πιέσεις να αλλάξει· απλώς να την παρατηρείς.

Το κάνετε αυτό; Χρησιμοποιείτε τον ομιλητή σαν ένα καθρέφτη που σ’ αυτόν κοιτάτε τη ζωή σας; Και βλέπετε ότι το να την κοιτάς μέσα από ένα συμπέρασμα σε εμποδίζει να την κοιτάς άμεσα, να είσαι σε επαφή μαζί της; Το κάνετε αυτό; Εάν δεν το κάνετε τώρα δεν θα το κάνετε αργότερα. Εάν δεν το κάνετε, τότε μην κάνετε τον κόπο να ακούτε. Κοιτάξτε τον ουρανό, κοιτάξτε τα δέντρα, κοιτάξτε την ομορφιά που έχει το φως, κοιτάξτε τα σύννεφα με τις καμπύλες τους, με την απαλότητά τους. Αν τα κοιτάξετε χωρίς να έχετε καμιά εικόνα από πριν, τότε έχετε κατανοήσει τη ζωή σας….”

 

 

Πάνε τα 75…

 

Αύριο,  Κυριακή 15 Ιουλίου, έχω τα γενέθλιά μου. Κλείνω τα 75 και μπαίνω στα 76, μιας κι έχω γεννηθεί το 1943. Και μια και θα τα γιορτάσουμε οικογενειακά την Κυριακή το βράδυ, δεν έχω σήμερα φωτογραφία μου να σβήνω τα κεριά στην τούρτα μου, και βρήκα αυτή στο ίντερνετ. Ίσως Κυριακή βράδυ  ή τη Δευτέρα πρωί, να ανεβάσω φωτογραφία μου να σβήνω τα 75.
Καλό Σαββατοκύριακο
                 Π

Και να και η φωτογραφία που σβήνω τα κεριά στην τούρτα, χθες βράδυ. Ευχαριστώ όλους για τις ευχές που έχετε στείλει μέχρι τώρα.
Καλή εβδομάδα.
         Π