“Επανάσταση”

Για σήμερα έχω ένα πολύ μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, ΣΥΝΑΝΤΩΝΤΑΣ ΤΗ ΖΩΗ που μεταφράζω αυτό τον καιρό και που κατά τη γνώμη μου σημαίνει πολλά.
Καλό Σαββατοκύριακο.
                 Π.

Για μένα, η επανάσταση είναι συνώνυμη με τη θρησκεία. Με τη λέξη «επανάσταση» δεν εννοώ άμεση οικονομική ή κοινωνική αλλαγή, εννοώ μία επανάσταση μέσα στην ίδια τη συνείδηση. Όλες οι άλλες μορφές επανάστασης, είτε Κομμουνιστική, Καπιταλιστική ή ό,τι θέλετε, είναι απλές αντιδράσεις. Μία επανάσταση μέσα στο νου, που σημαίνει τον πλήρη αφανισμό εκείνου που υπήρξε, έτσι ώστε ο νους να είναι ικανός να βλέπει τι είναι αληθινό χωρίς παραμόρφωση, χωρίς ψευδαίσθηση – αυτός είναι ο τρόπος της θρησκείας. Νομίζω ότι ο αληθινός θρησκευτικός νους υπάρχει, μπορεί να υπάρξει.

 

 

“Μια ριζική επανάσταση”

Για σήμερα έχω άλλο ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, ΣΥΝΑΝΤΩΝΤΑΣ ΤΗ ΖΩΗ που μεταφράζω αυτό τον καιρό, όπως σας έχω πει.
Καλό Σαββατοκύριακο.
 Π.

Νομίζω ότι όλοι είμαστε εξοικειωμένοι με την παρούσα κατάσταση του κόσμου και δεν χρειάζεται να μας ειπωθούν οι εξαπατήσεις, η διαφθορά, οι κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες, η απειλή πολέμων, οι μόνιμες απειλές. Για να γίνει κατανοητή όλη αυτή η σύγχυση και να έρθει διαύγεια, νομίζω ότι πρέπει να υπάρξει μια ριζική αλλαγή στον ίδιο τον νου και όχι μπαλώματα μεταρρυθμίσεων ή μία απλή προσαρμογή. Για να ξεφύγεις από όλη αυτή τη σύγχυση, που δεν βρίσκεται απ’ έξω μας αλλά και μέσα μας, για να καταπιαστείς με όλες τις τεράστιες εντάσεις και τις αυξανόμενες απαιτήσεις, χρειάζεται να κάνει κανείς μια ριζική επανάσταση στην ίδια του την ψυχή, χρειάζεται να έχει κανείς έναν εντελώς διαφορετικό νου.

 

 

Όταν ζεις με τα γεγονότα.

Για σήμερα, έχω άλλο ένα πολύ μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι που μεταφράζω αυτόν τον καιρό, το ΣΥΝΑΝΤΩΝΤΑΣ ΤΗ ΖΩΗ.
Καλό βράδυ
          Π.

“Εάν μου επιτρέπετε να επισημάνω, χρειάζεται να ξανά-εκπαιδευτούμε, όχι πηγαίνοντας σχολείο, κολλέγιο, πανεπιστήμιο –που επίσης διαμορφώνουν το μυαλό- αλλά δουλεύοντας στο γραφείο ή στο εργοστάσιο. Χρειάζεται να ξανά-εκπαιδεύσουμε τους εαυτούς μας με το να έχουμε επίγνωση, βλέποντας πόσο είμαστε παγιδευμένοι στις λέξεις. Μπορούμε να το κάνουμε αυτό; Εάν δεν το κάνουμε αυτό, θα έχουμε ασταμάτητους πολέμους, ασταμάτητους θρήνους, θα βρισκόμαστε πάντα σε σύγκρουση και σε όλα όσα συνεπάγονται. Ο ομιλητής δεν είναι ούτε απαισιόδοξος ούτε αισιόδοξος, αυτά είναι γεγονότα. Όταν ζεις με τα γεγονότα όπως είναι, όχι με πληροφορίες από το κομπιούτερ αλλά παρατηρώντας τα, παρακολουθώντας τις δραστηριότητές σου, τις εγωιστικές επιδιώξεις σου, τότε από αυτό γεννιέται μία υπέροχη ελευθερία με όλη τη μεγάλη ομορφιά της και δύναμη.”

 

 

 

“Χρειάζεται να ξαναεκπαιδευτούμε”

Και σήμερα έχω άλλο ένα κείμενο από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, “Συναντώντας τη ζωή”, που μεταφράζω αυτό τον καιρό. Σκέφτηκα κάτι και θα ήθελα να μου πείτε τη γνώμη σας γι’ αυτό. Όλα τα θέματα που ανεβάζω εδώ, λίγο πολύ υπάρχουν και σε άλλα sites, εκτός από τα κείμενα του Κρισναμούρτι που υπάρχουν μόνο εδώ. Σκεφτόμουν, λοιπόν, μήπως σε αυτό το blog ανεβάζω αποκλειστικά και μόνο κείμενα του Κρισναμούρτι. Αν δεν σας κάνει κόπο, θα ήθελα πολύ να μου πείτε τη γνώμη σας γι’αυτή τη σκέψη. 
Ευχαριστώ πολύ.

Εάν μου επιτρέπετε να επισημάνω, χρειάζεται να ξανά-εκπαιδευτούμε, όχι πηγαίνοντας σχολείο, κολλέγιο, πανεπιστήμιο –που επίσης διαμορφώνουν το μυαλό- αλλά δουλεύοντας στο γραφείο ή στο εργοστάσιο. Χρειάζεται να ξανά-εκπαιδεύσουμε τους εαυτούς μας με το να έχουμε επίγνωση, βλέποντας πόσο είμαστε παγιδευμένοι στις λέξεις. Μπορούμε να το κάνουμε αυτό; Εάν δεν το κάνουμε αυτό, θα έχουμε ασταμάτητους πολέμους, ασταμάτητους θρήνους, θα βρισκόμαστε πάντα σε σύγκρουση και σε όλα όσα συνεπάγονται. Ο ομιλητής δεν είναι ούτε απαισιόδοξος ούτε αισιόδοξος, αυτά είναι γεγονότα. Όταν ζεις με τα γεγονότα όπως είναι, όχι με πληροφορίες από το κομπιούτερ αλλά παρατηρώντας τα, παρακολουθώντας τις δραστηριότητές σου, τις εγωιστικές επιδιώξεις σου, τότε από αυτό γεννιέται μία υπέροχη ελευθερία με όλη τη μεγάλη ομορφιά της και δύναμη.

“Οι απαιτήσεις της κοινωνίας”

Για σήμερα σας έχω άλλο ένα μικρό κομμάτι από το βιβλίο ΣΥΝΑΝΤΏΝΤΑΣ ΤΗ ΖΩΗ, του Κρισναμούρτι που μεταφράζω αυτό τον καιρό.

ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ: Ποιες είναι οι απαιτήσεις της κοινωνίας; Πείτε μου, σας παρακαλώ. Το να πηγαίνετε στο γραφείο ή στο εργοστάσιο από τις εννέα έως τις πέντε, το να πηγαίνετε σε ένα κέντρο διασκέδασης για τόνωση μετά την πλήξη της καθημερινής δουλειάς, περνώντας ένα δεκαπενθήμερο ή τριών εβδομάδων διακοπές στην ηλιόλουστη Ισπανία ή Ιταλία; Ποιες είναι οι απαιτήσεις της κοινωνίας; Ότι πρέπει να κερδίσεις τα μέσα συντήρησής σου, ότι πρέπει να ζήσεις σε ένα ιδιαίτερο μέρος της χώρας όλη σου τη ζωή, να εξασκηθείς σαν δικηγόρος ή γιατρός ή σε ένα εργοστάσιο σαν επικεφαλής συνδικαλιστικής οργάνωσης και λοιπά. Σωστά; Οπότε κανείς πρέπει να κάνει επίσης την ερώτηση: τι είναι η κοινωνία που απαιτεί τόσα πολλά και ποιος δημιούργησε αυτό το αξιολύπητο πράγμα; Ποιος είναι υπεύθυνος γι’ αυτό; Η κοινωνία είναι κάτι διαφορετικό από εμάς ή εμείς έχουμε δημιουργήσει την κοινωνία, ο καθένας από εμάς, μέσα από τη φιλοδοξία μας, μέσα από την απληστία μας, το φθόνο μας, τη βία μας, μέσα  από το φθόνο μας, μέσα από τον φόβο μας, θέλοντας την ασφάλειά μας μέσα στην κοινότητα, μέσα στο Έθνος- παρακολουθείτε; Έχουμε δημιουργήσει την κοινωνία και μετά κατηγορούμε την κοινωνία για όσα απαιτεί.

 

Το Green Park

Πριν μερικές μέρες ψάχνοντας κάτι στο internet έπεσα πάνω σε μία φωτογραφία του εστιατορίου και ζαχαροπλαστείου Green Park  που βρίσκεται στην οδό Μαυροματαίων, παράλληλη της Πατησίων, που μου θύμισε την εφηβεία μου. Το σπίτι μου ήταν εκεί κοντά, στην οδό Ζαϊμη. Εκτός από ζαχαροπλαστείο ήταν και Club, όπου πηγαίναμε και χορεύαμε. Έτσι είπα σήμερα να ανεβάσω εδώ αυτή τη φωτογραφία που έχει σχέση με τα νιάτα μου.
Καλό βράδυ.
      Π.

 

Το Χαμένο κλειδί του έρωτα.

Σήμερα θυμήθηκα ότι έχω πολύ καιρό να ανεβάσω κάτι από το βιβλίο μου,  “ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ”, με ποιήματα γύρω από τον έρωτα “σχολιασμένα” με κείμενα του Κρισναμούρτι. Έτσι, διάλεξα για σήμερα, ένα ποίημα από αυτό το βιβλίο, από το οποίο έχω πάρει και τον τίτλο του βιβλίου.

 

ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΚΛΕIΔI ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

Μοιάζει δύσκολο, αδύνατο σχεδόν,
όπως σαν να ‘τανε ν’ ανέβεις σ’ ένα θεόρατο βουνό,
που η κορφή του σβήνει μέσα στα σύννεφα.
Μοιάζει δύσκολο, αδύνατο σχεδόν,
να δει κανείς τι είν’ ο έρωτας στ’ αλήθεια.
Μοιάζει δύσκολο, αδύνατο σχεδόν,
να βρει κανείς το χαμένο,
μέσα σε τόσα εκατομμύρια αιώνες,
το χαμένο το κλειδί του έρωτα,
που θ’ άνοιγε την τριπλοκλειδωμένη πόρτα.
Άραγε μήπως η απάντηση για το μυστήριο του έρωτα
βρίσκεται κρυμμένη  μέσα στο νόμο της βαρύτητας;
Στ’ αγγλικά, το «ερωτεύομαι» δίνεται με τη λέξη, «πέφτω.»

 Και το κείμενο του Κρισναμούρτι

Προσκάλεσε την αμφιβολία,
πάνω στης επιθυμίας σου το ξεχείλισμα.
Φώναξε την αμφιβολία
την ώρα που η ματαιοδοξία σου,
με τη σκέψη που καλπάζει αφήνει τους άλλους πίσω.
Ξύπνα την αμφιβολία εκείνη τη στιγμή
που η καρδιά σου αναγαλλιάζει από μεγάλο έρωτα.

«ΠΑΡΑΒΟΛΕΣ ΚΑI ΠΟIΗΜΑΤΑ» : Το Τραγούδι της Ζωής

 

 

 

Παγκόσμια Ημέρα του βιβλίου

Σήμερα είναι η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΒΙΒΛΙΟΥ και σκέφτηκα να ανεβάσω ένα post με τα βιβλία μου. Μπαίνω στο ίντερνετ και βλέπω ότι είναι 37!   Αλλά τα βιβλία που έχω γράψει είναι 14. Μπαίνω στη σελίδα μου και βλέπω ότι έχουν βάλει και τα βιβλία του Κρισναμούρτι που έχω μεταφράσει. Έτσι θα βάλω εδώ ακριβώς τα βιβλία μου που είναι 14. Μπείτε αν θέλετε στη σελίδα που σας  βάζω εδώ να τα δείτε.

https://www.skroutz.gr/books/a.2425.pilavios-nikos.html?page=2

Καλό Σαββατοκύριακο.

 

Είμαστε μέρος όλου του κόσμου

Για σήμερα σας έχω άλλο ένα μικρό κομμάτι από το βιβλίο ΣΥΝΑΝΤΏΝΤΑΣ ΤΗ ΖΩΗ, του Κρισναμούρτι που μεταφράζω αυτό τον καιρό.

Μπορεί να μην είμαστε υπεύθυνοι για όσα έκαναν οι παππούδες μας και οι προ-παππούδες μας – τις σκλαβιές, τους χιλιάδες πολέμους, την βαρβαρότητα των αυτοκρατοριών – αλλά είμαστε μέρος όλου αυτού. Αν δεν νοιώσουμε την ευθύνη μας, που σημαίνει ότι είμαστε εντελώς υπεύθυνοι για τους εαυτούς μας, για ό,τι κάνουμε, για ό,τι σκεφτόμαστε, για το πώς συμπεριφερόμαστε, τότε δεν υπάρχει καμιά ελπίδα, ξέροντας τι είναι ο κόσμος, ξέροντας ότι δεν μπορούμε να λύσουμε το πρόβλημα της τρομοκρατίας ατομικά, χωριστά. Αυτό είναι το πρόβλημα των κυβερνήσεων -το να δούνε ότι οι πολίτες τους είναι ασφαλείς, προστατευμένοι- αλλά δεν φαίνεται να τους νοιάζει. Εάν κάθε κυβέρνηση ενδιαφερόταν πραγματικά να προστατεύσει τον λαό της, δεν θα υπήρχαν πόλεμοι. Αλλά προφανώς οι κυβερνήσεις έχουν χάσει και τη σύνεσή τους, ενδιαφέρονται μόνο για τα πολιτικά κόμματα, για τη δύναμή τους, τη θέση τους, το γόητρό τους – το ξέρετε όλο αυτό, όλο το παιχνίδι.

 

 

 

Η μυγδαλιά

Για σήμερα έχω αυτή την υπέροχη φωτογραφία μιας ανθισμένης μυγδαλιάς που βρήκα στο ίντερνετ.
Καλή άνοιξη.